Oorspronkelijk verwees keramiek naar een algemene term voor aardewerk en porselein, specifiek gevormde en gesinterde lichamen verkregen door gieten en bakken op hoge- temperatuur. Traditionele keramische materialen verwezen vooral naar aluminosilicaten. Aanvankelijk waren de selectiecriteria voor aluminosilicaten niet hoog; de zuiverheid was laag, de deeltjesgrootte was ongelijkmatig en de vormdruk was laag. De resulterende keramiek werd traditionele keramiek genoemd. Later, met de ontwikkeling van hoge zuiverheid, kleine en uniforme deeltjesgrootte en hoge vormdruk, werden de verkregen gesinterde lichamen fijne keramiek genoemd.
In de volgende fase veranderde het onderzoek naar de fundamentele materialen waaruit keramiek bestaat het concept van keramiek aanzienlijk. De interne mechanische eigenschappen van keramiek houden verband met de chemische bindingsstructuur van de materialen waaruit het bestaat. Chemische stoffen die tijdens de kristalvorming sterke drie{2}}netwerkstructuren kunnen vormen, kunnen als keramische materialen worden gebruikt. Dit omvat voornamelijk ionische verbindingen met sterke ionische bindingen, elementen en verbindingen die atomaire kristallen kunnen vormen, en stoffen die metaalkristallen kunnen vormen. Ze kunnen allemaal dienen als keramische materialen. Bovendien werden, op basis van de kenmerken van drie-dimensionale binding, vezel-versterkte composietmaterialen ontwikkeld, waardoor de reikwijdte van keramische materialen verder werd uitgebreid. Daarom is 'keramische materialen' uitgegroeid tot een algemene term voor materialen die driedimensionale binding kunnen gebruiken.
Het concept van keramiek evolueerde naar een gesinterd lichaam dat werd verkregen door gieten en sinteren op hoge- temperatuur met behulp van drie-dimensionaal gebonden materialen. (Dit concept omvat ook glas binnen de reikwijdte van keramiek.) Theorieën die de structuur en eigenschappen van keramiek bestuderen, breidden zich ook uit: de invloed van de interne microstructuur (microkristallijne vlakken, poreuze en meerfasige distributie) op de mechanische eigenschappen van keramische materialen werd ontwikkeld. De relatie tussen materiaaleigenschappen (optisch, elektrisch, thermisch, magnetisch) en het gieten, evenals de relatie tussen deeltjesgrootteverdeling en lijmgrensvlakken, werd ook ontwikkeld. Keramiek moet worden beschouwd als een bestaansvorm die bepaalde eigenschappen met zich meebrengt. Dit zou gekoppeld moeten worden aan disciplines als de kwantummechanica, nanotechnologie en oppervlaktechemie. De discipline keramiek werd een veelomvattende discipline.
Deze ontwikkeling houdt tot op zekere hoogte verband met het vormen van polymeren. Ze moeten elkaar beïnvloeden.
